Nierówności w zdrowiu, jako obserwowane na całym świecie systematyczne różnice w stanie zdrowia różnych grup populacji, pociągają za sobą znaczne koszty społeczne i ekonomiczne zarówno dla jednostek, jak i całych społeczeństw. Utrzymujące się nierówności spowalniają rozwój społeczny, ale też wiążą się ze znacznymi kosztami finansowymi. Nierówności zdrowotne są trwałe i wielowymiarowe, a czynniki determinujące te nierówności są zróżnicowane. Spośród nich, do najważniejszych zaliczyć można edukację i poziom dochodu, ale duże znaczenie mają też m.in. różnice terytorialne, czy brak koordynacji (rozproszenie) prowadzonych polityk publicznych w zakresie zdrowia. Obserwowane różnice przekładają się m.in. na oczekiwaną długość życia, oczekiwaną długość życia w zdrowiu, czy umieralność z przyczyn możliwych do uniknięcia.
Dokumenty i doświadczenia międzynarodowe wskazują, że w przezwyciężaniu nierówności w zdrowiu skuteczne okazuje się połączenie działań prowadzonych na poziomie krajowym (odgórnych) z działaniami celowanymi, w oparciu o dokładną diagnozę potrzeb i przy zapewnieniu współpracy międzysektorowej. Dobre praktyki wskazują wartość interwencji łączących aspekty edukacyjne, środowiskowe i systemowe (np. edukacja wczesnodziecięca, zdrowe miejsca pracy, aktywne polityki rynku pracy, rozwiązania na poziomie systemu ochrony zdrowia celem zapewnienia dostępności i równości do świadczeń).
Na podstawie doświadczeń innych krajów w raporcie zaprezentowano rekomendacje
w zakresie ograniczania nierówności w zdrowiu dla Polski wpięciu obszarach:
- Strategia i zarządzanie,
- Edukacja,
- Rynek pracy i środowisko pracy,
- System ochrony zdrowia,
- Monitoring i ewaluacja.
W każdym z obszarów wskazano kluczowe kierunki działań, przykłady rozwiązań możliwych do wdrożenia w warunkach krajowych oraz rozwiązania, które
mogą wspierać skuteczność i trwałość podejmowanych interwencji.
